สปอย Band of Brothers กองรบวีรบุรุษ
สปอยตอนที่ 1 : คูร์ราฮี
เรื่องเริ่มขึ้นด้วยภาพที่เราเห็นทหารกองร้อยอีซี่ ยืนอยู่ที่ สนามบิน อุปอตเตอรี ในอังกฤษ ใกล้วันที่จะโดดร่มลงนอร์มังดี แต่ก่อนหน้านั้น พวกเขาย้อนนึกถึงจุดเริ่มต้นสองปีที่แล้ว วันที่ทุกคนยังเป็นชายหนุ่มธรรมดาและเพิ่งสมัครเป็นพลร่มฝึกหัด
ที่แคมป์ท็อกโคอา รัฐจอร์เจีย กลุ่มหนุ่ม ๆ ที่มองตากันยังแทบไม่รู้จักกันมาก่อน ถูกจัดให้อยู่ในหน่วยที่เรียกว่า กองร้อยอีซี่ เพื่อฝึกเป็นทหารราบเหยียบร่มภายใต้การนำของ ร้อยโท เฮอร์เบิร์ต โซเบล ผู้บังคับบัญชาที่เข้มงวดที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอ
โซเบลใช้กฎเกณฑ์เข้มงวดอย่างสุดขีด เขาไล่ตรวจของในห้องนอน หา “ข้อผิดระเบียบ” เพื่อเพิกถอนวันลาพักสุดสัปดาห์ของทหารอย่างไม่ยอมลดละ และเพราะเหตุนี้เอง เขาสั่งให้ทั้งหน่วย วิ่งขึ้นเขา คูร์ราฮี ภายในเวลาที่กำหนด พร้อมกับตะโกนสั่ง สอน และจิกกัดตลอดทาง โดยเฉพาะตอนที่กำลังฝนตกทั้งวันทั้งคืน
คำว่า คูร์ราฮี เริ่มกลายเป็นเหมือนคำขวัญของกองร้อยอีซี่ ในตอนนี้ หมายถึง “เรายืนหยัดอยู่คนเดียว” แม้ทางขึ้นจะทรหดแค่ไหน แต่ในขณะเดียวกัน ก็เริ่มแสดงให้เห็นถึงความเป็น “ทีม” ของพวกเขาเอง
ระหว่างการฝึกนรกนี้ เราเริ่มเห็นความแตกต่างระหว่าง วินเทอร์ นายทหารผู้นำแบบตั้งใจและเป็นที่นับถือของลูกน้อง กับ โซเบล ที่มักใช้คำสั่งและคาดโทษอย่างเดียว แต่วินเทอร์ จะคอยพูดปลอบและผลักดันให้พวกเขาไม่ยอมแพ้ ทุกครั้งที่ทหารคนไหนหมดแรง เขาจะคอยกระตุ้นให้สวมใจสู้ต่อ
โซเบล ยังสั่งให้ทหารทั้งหน่วยเดินทางไกล 12 ไมล์โดยห้ามแตะน้ำจากกระติก ท่ามกลางอากาศร้อนจัด ใครที่ฝ่าฝืนกฎจะโดนลงโทษทันที อย่าง เบอร์ตัน พี. คริสเตนสัน ที่เผลอจิบน้ำจากกระติก ก็ต้องโดนให้เดินอีกรอบ ไม่เพียงเท่านั้น โซเบล ยังจับผิดเรื่องของเล็ก ๆ น้อย ๆ กับทหารทุกคนอีกด้วย
ท้ายที่สุด โซเบล ได้รับการแต่งตั้งให้เลื่อนขึ้นเป็นพันเอก ผู้บังคับบัญชาหน่วยที่ใหญ่กว่าเดิม พร้อมกับ วินเทอร์ ที่ได้รับการเลื่อนขึ้นเป็นร้อยโท ทุกคนจึงได้มื้อพิเศษเป็นสปาเก็ตตี้
พวกทหารเลยกินกันอย่างเอร็ดอร่อยจนยังไม่ได้ตั้งตัว โซเบล ก็เข้ามาเปลี่ยนคำสั่งกลางคัน โดยสั่งให้ทหารทุกคนวิ่งขึ้นเขา คูร์ราฮี อีกครั้ง แม้จะฝนตกหนัก
ทหารบางคนเป็นตะคริว อาเจียนกลางทาง แต่ทั้งหมดก็ยังช่วยเหลือกันเองอย่างไม่มีใครทิ้งกันไปก่อน
หลังจากผ่านการฝึกทั้งทางร่างกายและจิตใจ กองร้อยอีซี่ ได้รับปีกพลร่ม (paratrooper wings) ทุกคน และเข้าสู่การฝึกขั้นต่อไปทั้งในแคมป์ฝึกต่าง ๆ และในอังกฤษ ก่อนจะได้ยินข่าวแผนรบใหญ่ที่กำลังจะมาถึง นั่นคือ การบุกฝรั่งเศสในปี 1944
ตอนแรกของ Band of Brothers จบลงด้วยภาพกองร้อยอีซี่ ที่แสดงให้เห็นว่า “สงครามไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ” แต่เป็นบททดสอบของใจและความแข็งแกร่งของผู้ชายธรรมดาที่ถูกยัดเข้ามาในหน้าที่ที่ต้องเผชิญความตายอยู่ข้างหน้าอยู่แล้ว
⸻
สปอยตอนที่ 2 – วันสำคัญ (Day of Days)
เรื่องราวในตอนนี้พาเราย้อนกลับไป วันที่ 6 มิถุนายน 1944 ซึ่งเป็นวันที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สอง วันดี-เดย์ หรือวันที่กองกำลังสัมพันธมิตรบุกฝั่งนอร์มังดี ประเทศฝรั่งเศสเพื่อต่อต้านเยอรมนีในแนวรบยุโรป
ก่อนหน้าการกระโดดร่ม เหล่าทหารกองร้อยอีซี่ และหน่วยพลร่มพันธมิตรอื่น ๆ อยู่บนเครื่องบินขนส่งทหาร ซี-47 ข้ามช่องแคบอังกฤษไปยังฝรั่งเศส แต่ทันทีที่เครื่องบินเข้าสู่แนวปืนต่อต้านอากาศยานของฝ่ายศัตรู เครื่องบินหลายลำถูกยิงกระจายและระเบิดกลางอากาศ จนทำให้กองร้อยอีซี่ ต้องกระโดดร่มลงในพื้นที่ที่ไม่ใช่จุดกระโดดที่เตรียมไว้ตั้งแต่แรก
ผลคือทหารแต่ละคนตกลงในพื้นที่ต่างกันและอยู่ห่างไกลจากจุดนัดพบอย่างมาก ทำให้ในตอนแรก ไม่มีใครรู้ว่าคนของเราอยู่ตรงไหน และหลายคน สูญเสียอาวุธ อุปกรณ์ และกระเป๋าเก็บของ ขณะตกลงพื้น เพราะแรงดึงของร่มและการปะทะกับพื้นดิน
หลังจากลงจุดผิดและเดินผ่านป่าไม้ ทหารหลายคนเริ่มเจอกันทีละคนสองคน
ริชาร์ด วินเทอร์ส ซึ่งเป็นนายทหารชั้นผู้ใหญ่ที่สุดที่ยังอยู่ พยายามรวบรวมกำลังพลที่อยู่ใกล้ ๆ ตัว เขาเจอ จอห์น ฮอลล์ นายทหารอีกคนที่ตกลงมาแบบไม่มีวิทยุ
และระหว่างทางพวกเขาได้พบกับ คาร์วูด ลิปตัน และทหารอีกสองสามคนจากหน่วยพลร่มพันธมิตรอื่นด้วย
การเดินทางในป่าท่ามกลางสภาพที่กำลังสับสน ทำให้กองร้อยอีซี่ ต้องเผชิญทั้งเสียงปืน เสียงระเบิด และภาพศพของทหารที่ตายแล้ว บางคนก็พยายามหยิบอาวุธจากศพเพื่อใช้งาน เพราะตอนนี้พวกเขา ไม่มีอาวุธของตัวเอง อยู่ในมือ
ในขณะนั้นเอง พวกเขาพบกลุ่มทหารเยอรมันที่ลากรถม้าบรรทุกเสบียง
วิลเลียม กัวร์แนร์ ซึ่งมีความแค้นส่วนตัวจากสงคราม เพราะพี่ชายของเขาเพิ่งถูกฆ่าที่อิตาลี
จึงเปิดฉากยิงใส่กลุ่มทหารเยอรมันทันทีโดยไม่รอคำสั่ง ซึ่งทำให้เกิดเสียงปืนใหญ่ขึ้น
วินเทอร์ส จึงตำหนิเขาเพราะการยิงแบบไม่ฟังคำสั่ง แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องร่วมมือกันจัดการสถานการณ์ก่อนจะเดินทางต่อไป
เมื่อรวมกำลังพลได้พอแล้วกองร้อยอีซี่ ได้รับคำสั่งให้เดินทางไปยังจุดหนึ่งที่ชื่อว่า คฤหาสน์บรีคอร์ท ที่นั่นมีฐานปืนใหญ่ของเยอรมันตั้งอยู่ และกำลังยิงใส่ทหารสัมพันธมิตรที่กำลังยกพลขึ้นบกที่ หาดยูท่าห์ อยู่เรื่อย ๆ ทำให้การขึ้นฝั่งเป็นเรื่องอันตรายมาก
วินเทอร์ จึงต้องตัดสินใจนำทีมเล็ก ๆ เข้าโจมตีฐานปืน แม้จำนวนศัตรูจะมากกว่า แต่ด้วยการวางแผนและกลยุทธ์ที่เฉียบคม เขาแบ่งทีมออกเป็นสองฝ่าย ให้ฝ่ายหนึ่งลอบเข้าไปทำลายปืน ส่วนอีกฝ่ายคอยปิดล้อมและคุ้มกันด้านหลัง พวกเขาใช้ ระเบิดคอมโพสิชันบี และระเบิดมือของฝ่ายเยอรมัน สอดเข้าไปในท่อปืนและทำให้ปืนทั้งสามกระบอกในตำแหน่งแรกถูกทำลายลงได้สำเร็จ
ในขณะเดียวกันทหารอีกกลุ่มหนึ่งนำโดย โรนัลด์ สเปียร์ส ก็เข้าช่วยและสามารถจัดการกับปืนกระบอกสุดท้ายได้ การโจมตีครั้งนี้ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก แม้จะมีผู้บาดเจ็บ เช่น โรเบิร์ต วินน์ ซึ่งถูกยิงเข้าที่สะโพกก็ตาม
ในระหว่างปฏิบัติการโจมตีนั้น จอห์น ฮอลล์ ซึ่งเป็นหนึ่งในทหารที่ร่วมทางกับวินเทอร์ ตั้งแต่ต้น เสียชีวิตจากกับระเบิดดิน นี่เป็น การสูญเสียครั้งแรกของกองร้อยอีซี่ ในการรบจริง
วินเทอร์ เห็นศพของเขาอย่างใกล้ชิด และแม้ทีมจะชนะกลับมา แต่ความสูญเสียครั้งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าการสงครามมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ อีกต่อไป
เมื่อการโจมตีเสร็จสิ้น ทหารกองร้อยอีซี่ หลายคนได้รับเหรียญประกาศเกียรติคุณจากผลงานในครั้งนี้ รวมทั้งวินเทอร์ ได้รับเหรียญเกียรติยศอันทรงเกียรติ
และยังได้แผนที่ตำแหน่งปืนใหญ่ทั้งหมดในนอร์มังดีที่เขาพบขณะปฏิบัติการ ซึ่งถูกส่งต่อให้ฝ่ายข่าวกรองของกองทัพ
ในตอนท้ายของตอนนี้วินเทอร์ ยืนมองขอบฟ้า คิดอยู่ในใจถึงวันที่เขาอาจได้กลับบ้าน และสาบานกับตัวเองว่าถ้าหากเขารอดกลับมา เขาจะหาสถานที่สงบ ๆ เพื่อใช้ชีวิตที่เหลือให้เต็มที่
นี่คือ “วันแรกแห่งสิ่งใหม่หลายอย่าง” ทั้งชัยชนะ ความสูญเสีย และความจริงอันโหดร้ายของสงคราม
⸻
สปอยตอนที่ 3 : คาเรนทัน
ตอนนี้เรื่องราวเริ่มขึ้น สองวันให้หลัง จากดี-เดย์ เมื่อหน่วย อีซี คอมปานี รวมตัวกันอีกครั้งหลังจากถูกกระจัดกระจายจากการกระโดดร่มในฝรั่งเศสในตอนก่อนหน้า จากนั้นพวกเขาได้รับคำสั่งให้มุ่งหน้าไปยัง เมืองคาเรนทัน ซึ่งเป็นเมืองสำคัญที่ต้องยึดให้ได้เพื่อให้เส้นทางของทหารเกราะจากทั้งสองหาดสามารถเชื่อมกันได้อย่างปลอดภัย และเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการโจมตีเมืองใหญ่ต่อไปในยุทธการนอร์มังดี
ทหารเริ่มรวมตัวกันอีกครั้ง พวกเขาแลกเปลี่ยนเรื่องราวหลังจากเหตุการณ์ดี-เดย์
แอลเบิร์ต ไบธ ชายหนุ่มที่ตกลงมาแยกจากกลุ่ม กลายเป็นตัวละครสำคัญในตอนนี้ เพราะเขายังไม่พร้อมเข้าสู่สนามรบเต็มตัวและมีอาการ ตาบอดชั่วคราวจากความหวาดกลัว ซึ่งเรียกว่า “ตาบอดจากความตึงเครียด” โดยเขาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้หลังจากผ่านการต่อสู้มา
ทหารคนอื่น ๆ พูดคุยกันเกี่ยวกับของที่พวกเขาพกมา เช่นนาฬิกาและเครื่องตกแต่งที่ขโมยมาจากศัตรู พร้อมกับหัวเราะกันเบา ๆ เพื่อคลายความเครียดก่อนการสู้รบครั้งใหญ่
ในเช้าวันหนึ่ง หน่วยกองร้อยอีซี ได้เคลื่อนพลเข้าใกล้เมือง ที่กำแพง บ้านเรือน และถนนเต็มไปด้วยทหารเยอรมันซ่อนตัวอยู่ทุกแห่ง
ทันทีที่พวกเขาเข้าสู่ถนน ก็ถูกยิงจากปืนกลหนัก ทำให้ทหารอเมริกันต้องล้มลงในร่องน้ำเพื่อหลบกระสุน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงปืน ระเบิด และควัน หลายคนถูกยิงตายหรือบาดเจ็บขณะพยายามเคลื่อนที่ฝ่าความอันตรายนี้
วินเทอร์ พยายามขับให้พวกเขาเดินต่อไป และผลัดกันยิงเพื่อลดแรงกดดันจากศัตรู แม้จะมีความสูญเสีย แต่พวกเขาสามารถเข้ายึดตำแหน่งในเมืองได้ในที่สุด และกำลังจะวางแผนเพื่อรับมือกับการต่อต้านครั้งต่อไป
ต่อมา หน่วยกองร้อยอีซี ต้องเผชิญการโจมตีจากหน่วยเสริมของเยอรมันที่มีทั้งรถถังและกำลังพลมากขึ้น การปะทะดุเดือดเกิดขึ้นในพื้นที่ที่ภายหลังเรียกว่า “หุบเขาเลือด”
ในช่วงนี้ ไบธยังคงต่อสู้กับความกลัวของตัวเอง จนกระทั่งวินเทอร์เข้ามาสนับสนุน และทำให้เขากลับมามีสติพร้อมต่อสู้ได้อีกครั้ง
ทหารบางคนต้องร่วมกันยิงปืนใหญ่ของศัตรู พร้อมกับการประสานมือกับ หน่วยเกราะอเมริกันที่เข้ามาช่วย ทำให้ศัตรูเริ่มแตกกำลังและพวกเขาสามารถยืนหยัดได้จนเสบียงและอาวุธเข้ามาเสริม
หลังผ่านการสู้รบแบบเข้มข้น ไบธ ซึ่งก่อนหน้านี้ตกอยู่ในอาการช็อกและหวาดกลัว กลับพบแรงใจใหม่ เขาได้ยิงศัตรูจริงเป็นครั้งแรก และแม้จะยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่เขาก็เริ่มเข้าใจว่าการยอมรับความเสี่ยงและการต่อสู้คือส่วนหนึ่งของการเป็นทหาร
ในที่สุดพวกเขายึดเมืองคาเรนทันได้สำเร็จ แต่ก็แลกมาด้วยการสูญเสียและบาดแผลทั้งทางร่างกายและจิตใจ และในวันที่พวกเขาถูกสั่งให้ถอนกำลังกลับไปยังฐานในอังกฤษ ทุกคนเริ่มตระหนักแล้วว่าสงครามยังไม่จบ แต่พวกเขาเองก็เปลี่ยนไปอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
⸻
สปอยตอนที่ 4 : ทหารใหม่เข้าแทนที่
หลังจากผ่านการสู้รบโหดในตอนที่แล้ว กองร้อยอีซี่ ก็ได้รับเวลาพักในอังกฤษ แต่มันสั้นมากจริง ๆ เพราะไม่นานพวกเขาก็ได้รับข่าวว่าต้องไปร่วมในปฏิบัติการใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม นั่นคือ ปฏิบัติการการ์เดนใหญ่ ซึ่งเป็นแผนการของฝ่ายสัมพันธมิตรที่จะบุกเข้าไปทางเหนือของ ฮอลแลนด์ เพื่อเปิดเส้นทางให้กองทัพบุกเข้าเยอรมนีโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ก่อนการฝึกครั้งใหม่ ทหารรุ่นเก่าที่รอดจากนอร์มังดีได้เข้ารวมตัวกันที่ ผับในเมืองออลด์บอร์น บรรยากาศเป็นไปอย่างผ่อนคลายพอสมควร จนกระทั่งมีพวกทหารใหม่หรือ “ทหารแทนที่” มาถึงกองร้อยอีซี่
พวกทหารเก่ามองทหารใหม่ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยอยากไว้ใจนัก เพราะพวกเขาเคยผ่านสนามรบมาก่อนและรู้ว่าความจริงบนสมรภูมิเป็นอย่างไร แต่บางคนอย่าง เดนเวอร์ บูลล์ แรนเดลแมน ก็พยายามปล่อยวางและบอกให้คนใหม่เรียนรู้วิธีรบอย่างถูกต้องจากคนเก่าในหน่วย
หนึ่งในทหารเก่า รอย คอบบ์ ไปแซว เจมส์ มิลเลอร์ ทหารใหม่เรื่องเหรียญเกียรติคุณที่ติดบนเสื้อ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ร่วมรบในนอร์มังดีด้วย พอโดนแซวแบบนั้น มิลเลอร์ก็ถอดเหรียญและวางลงบนโต๊ะ แต่แรนเดลแมนเตือนคอบบ์ว่าเขาเองก็ไม่ได้กระโดดร่มในนอร์มังดีด้วยเหมือนกัน จนเกิดเป็นความขัดแย้งเล็กๆ กันระหว่างรุ่นเก่ากับทหารใหม่
เมื่อเวลาพักจบลง ผู้นำของกองร้อยอีซี่ รวมทั้ง วินเทอร์ส และคนอื่น ๆ ได้บรรยายแผนปฏิบัติการให้อีกครั้ง พวกเขาต้องกระโดดลงในฮอลแลนด์เพื่อช่วยปลดปล่อยเมือง อีนด์โฮเฟิน จากการยึดครองของฝ่ายเยอรมัน และต่อจากนั้นจะเคลื่อนต่อไปจับสะพานสำคัญอื่น ๆ เพื่อให้กองกำลังฝ่ายสัมพันธมิตรใช้เส้นทางบุกเข้าไปในเยอรมนี โดยหวังว่าจะยุติสงครามก่อนถึงคริสต์มาส
ด้วยความคาดหวังว่าสถานการณ์ในฮอลแลนด์จะมีแรงต้านไม่มากนัก ฝ่ายข่าวกรองบอกว่ากำลังพลของศัตรูในพื้นที่เป็นพวกที่อายุมากหรือเด็ก ซึ่งไม่น่าจะสร้างปัญหาใหญ่ แต่สิ่งที่กองร้อยอีซี่ พบจริงกลับไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างที่คาด
ในวันที่กำหนด กองร้อยอีซี่ กระโดดร่มลงที่นี่อย่างไม่มีอุปสรรคมากนัก ชาวฮอลแลนด์ในเมือง อีนด์โฮเฟิน ให้การต้อนรับพวกเขาอย่างอบอุ่น ทั้งการโบกธง การโยนอาหารขนม และคำขอบคุณจากผู้คนที่อดอยากมานาน
แต่เมื่อชาวบ้านจับกลุ่มลงโทษผู้หญิงบางคนที่มีสัมพันธ์กับทหารเยอรมันในช่วงที่ฝ่ายเยอรมันยังยึดเมืองอยู่ กองร้อยอีซี่ก็ได้เห็นภาพที่ทำให้หลายคนรู้สึกอึดอัดใจ เพราะมันไม่ใช่การฉลองอย่างเดียว แต่ยังมีความโหดร้ายจากสงครามแฝงอยู่ด้วย
หลังจากอีนด์โฮเฟิน กองร้อยอีซี่ และกองกำลังพันธมิตรเคลื่อนที่ต่อไปยังเมือง นูนเนน
ระหว่างทางพวกเขาต้องฝ่าการตอบโต้ของฝ่ายเยอรมัน ทั้งการยิงปืนกล การซุ่มยิง และ รถถังเยอรมัน ที่ถือว่าเป็นกำลังที่หนักกว่าในสนามรบนี้
ในสนามรบนี้ทหารบางคนบาดเจ็บ หลายคนเสียชีวิต และกองร้อยอีซี่ถูกบังคับให้ ถอนกำลังถอยกลับ เพราะการต้านทานของฝ่ายศัตรูรุนแรงกว่าที่คาดไว้
ขณะที่กองร้อยอีซี่ถอยทัพกลับ แรนเดลแมนถูกแยกจากกลุ่ม เขาบาดเจ็บจากชิ้นส่วนระเบิดเข้าที่ไหล่และต้องซ่อนตัวอยู่ในยุ้งฉางเล็ก ๆ ใกล้นูนเนน เพื่อหลบการลาดตระเวนของศัตรู
ตอนกลางคืนมีทหารเยอรมันเดินเข้ามาในยุ้งฉาง แรนเดลแมนต้องสู้กับนายทหารคนหนึ่งแบบประชิดตัวโดยใช้ดาบซี่โครงปืนสังหารศัตรูตรงหน้า เหตุการณ์นี้สะท้อนทั้งความน่าสะพรึงและความห้าวหาญที่เกิดขึ้นเมื่ออยู่เพียงลำพังอย่างแท้จริง
รุ่งเช้าแรนเดลแมนสามารถโบกให้ยานพาหนะของฝ่ายสัมพันธมิตรหยุด และกลับมายังกองร้อยอีซี่ได้อีกครั้ง การกลับมาของเขาถูกต้อนรับอย่างดี เพราะทุกคนต่างโล่งใจที่เห็นเขารอดชีวิตอยู่
⸻
สปอยตอนที่ 5 : ทางแยก (Crossroads)
ตอนนี้เป็นตอนที่ เปลี่ยนชีวิตของหมวด ริชาร์ด วินเทอร์ส อย่างแท้จริง เพราะมันคือจุดที่เขาได้แสดงทั้งความกล้าหาญและการตัดสินใจใต้ความกดดัน จนทำให้เขา ถูกเลื่อนยศขั้นสำคัญ และต้องเปลี่ยนหน้าที่จากการนำหน่วยรบตรงหน้า ไปเป็นงานที่อยู่ด้านหลังสนามรบแทน ซึ่งมีผลต่อทั้งตัวเขาและเพื่อนร่วมรบของเขาเอง
เรื่องในตอนนี้เปิดขึ้นด้วยภาพ วินเทอร์ส อยู่ในห้องกับ นิกสัน ที่โรงอาบน้ำในเนเธอร์แลนด์ ทั้งสองถูกสั่งให้เดินทางไปยัง กองบัญชาการกองพัน แต่ก่อนจะออก นิกสันยังง่วงและไม่อยากตื่น ทำให้วินเทอร์สต้องใช้น้ำราดใส่เพื่อปลุกเขา ซึ่งสร้างเสียงหัวเราะในช่วงต้นเรื่อง
ทันทีที่พวกเขาไปที่บัญชาการ วินเทอร์สได้รับคำสั่งให้ เขียนรายงานเหตุการณ์รบครั้งหนึ่ง ที่เขาเป็นผู้นำเมื่อวันที่ 5 ตุลาคมก่อนหน้า ซึ่งเหตุการณ์นั้นเป็นจุดเริ่มต้นของตอนนี้จริง ๆ
เรื่องราวในอดีตนั้นเริ่มต้นเมื่อคืนหนึ่งขณะมีการลาดตระเวน ทหาร อีซี่ คอมปานี พบว่ามีพลร่มคนหนึ่งบาดเจ็บจากการระเบิดชายฝั่งเยอรมัน วินเทอร์ส จึงรวมกำลังกับ ลีบกอตต์ และทหารชุดเล็กเพื่อสืบหาตำแหน่งศัตรู
เมื่อเดินทางไปถึงบริเวณ ทางแยกกลางทุ่ง พวกเขาพบว่ามีทหารเยอรมันอยู่หลายสิบคนซ่อนตัวอยู่ และกำลังยิงใส่ทหารสัมพันธมิตรอย่างต่อเนื่อง วินเทอร์สตัดสินใจวางแผนโจมตีทันที โดยให้ทีมปืนครกและปืนกลคอยสนับสนุน แล้วให้กลุ่มหัวหน้าเข้าปิดล้อมศัตรู
ตอนเริ่มการโจมตี วินเทอร์สสั่งให้ทุกคนรอจนกระทั่งมีสัญญาณควันสีแดง ก่อนจะวิ่งเข้าหาศัตรู แต่ควันนั้นขึ้นช้ากว่าที่คาด ทำให้เขาเป็นคนแรกที่กระโจนเข้าไป และกระสุนแรกที่เขายิงคือ เยอรมันหนุ่มคนหนึ่งที่ยังดูอ่อนวัยมาก เหตุการณ์นี้มันฝังอยู่ในใจเขา และเขาคิดถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างหนัก
การสู้รบดำเนินไปอย่างดุเดือด พวกเขาต้องถูกยิงโต้ตอบ และในที่สุดก็ใช้ ปืนใหญ่สนับสนุนจากฝ่ายของตัวเอง จนสามารถเอาชนะศัตรูได้ แม้จะมีผู้บาดเจ็บและบางคนต้องถูกนำตัวออกไปก่อน
ในที่สุดพวกเขาจับเชลยศัตรูได้ทั้งหมด สิบเอ็ดคน แต่ก่อนจะนำตัวเชลยกลับ วินเทอร์สต้องสั่ง ลีบกอตต์ ให้ปล่อยกระสุนทั้งหมดทิ้งยกเว้นหนึ่งนัด เพราะกลัวว่าถ้าปืนยังมีลูก เขาจะฆ่าเชลยโดยไม่มีเหตุผล
หลังการสู้รบ พันเอกซิงค์ ผู้บังคับบัญชากองพันมาหาวินเทอร์ส และบอกเขาว่าเขาได้รับ การเลื่อนยศให้เป็นผู้บังคับบัญชารองของกองพัน นั่นหมายความว่าเขาจะ ไม่สามารถเป็นผู้นำ กองร้อยอีซี่ในการรบอีกต่อไป และคนที่จะรับหน้าที่แทนเขาคือ เฟรดริก มุส ไฮลิเกอร์
วินเทอร์สยอมรับการเลื่อนยศ แต่เขาก็รู้สึกยากที่จะปล่อยให้เพื่อนที่เขารักและเคยนำไปสู่สนามรบต้องสู้กันเองโดยไม่มีเขา
หลังจากนั้นกองร้อยอีซี่ ก็มีภารกิจใหม่คือ ปฏิบัติการช่วยเหลือทหารบริติชที่ติดอยู่ด้านหลังแนวศัตรู และในเหตุการณ์นั้น ไฮลิเกอร์ได้รับบาดเจ็บจากการถูกยิงโดยไม่ตั้งใจจากทหารฝ่ายเดียวกันเอง ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถเป็นผู้นำกองร้อยอีซี่ ต่อไปได้อีก
ตำแหน่งสุดท้ายของกองร้อยอีซี่ในตอนนี้ตกเป็นของ นอร์แมน ไดค์ ซึ่งเป็นนายทหารที่ไม่มีประสบการณ์รบเหมือนกับผู้นำคนเก่า ทำให้เพื่อนร่วมรบรู้สึกไม่พอใจและไม่ค่อยไว้ใจในฝีมือของเขา
กองร้อยอีซี่ ถูกเรียกตัวอีกครั้งหลังจากได้พักเพียงสั้นๆ คราวนี้พวกเขาต้องเดินทางไปยัง ป่าอาร์เดนน์ ใกล้เมือง แบสโตนจ์ ต่อสู้เพื่อยึดเมืองแห่งทางแยกที่เป็นยุทธศาสตร์สำคัญของแนวรบในสงครามใหญ่ครั้งต่อไป
พวกเขาต้องเผชิญทั้งความหนาวเย็นสุดขั้ว ขาดเสบียง อาวุธ และเสบียงที่จำกัด แต่พวกเขาต้องฝ่าฟันมันต่อไปเพื่อปกป้องแนวรบฝ่ายสัมพันธมิตรให้ได้
⸻
สปอยตอนที่ 6 : บาสโตญ
ตอนนี้พาเรามาสู่ช่วงที่โหดที่สุดช่วงหนึ่งของสงครามโลกครั้งที่สอง สมรภูมิ Battle of the Bulge ซึ่งเป็นการโจมตีแบบพลิกเกมของเยอรมนีที่ อาร์เดนส์ ตรงทางเหนือของเบลเยียม โดยกองร้อยอีซี่ถูกส่งไปยืนหยัดเพื่อป้องกันเมือง บาสโตญ จากการยึดของเยอรมนี แม้อาวุธเสบียง เสื้อกันหนาว และเสบียงอาหารแทบไม่มีเลยก็ตาม
เรื่องราวตอนนี้เกิดขึ้นใน ฤดูหนาวปี 1944 หิมะตกหนา อากาศเย็นจัด และกองร้อยอีซี่ อยู่ในป่าหนาทึบใกล้กับ บาสโตญ พวกเขาไม่มีชุดกันหนาวที่เหมาะสม ขาดทั้งเสบียงอาหารและกระสุน หลาย ๆ คนอารมณ์เริ่มท้อแท้ ทหารต้องฝ่าฟันทั้งความหนาวและการโจมตีจากฝ่ายศัตรูที่ไม่หยุดหย่อนด้วยปืนใหญ่และกองกำลังทหารของเยอรมนี
เรื่องเล่าของหมอสนาม ยูจีน ด็อก โร
มุมมองหลักของตอนนี้เป็นของ “หมอสนาม” ยูจีน โร ผู้ซึ่งต้องคอยวิ่งไปมาในสนามรบเพื่อตรวจดูแลเพื่อนร่วมรบที่บาดเจ็บ แม้จะมีอุปกรณ์แพทย์น้อยนิด เขาพยายามช่วยเหลือเท่าที่มี ไม่ว่าจะเป็นการใช้กรรไกรเล็ก ๆ จากอุปกรณ์ของเพื่อนทหาร หรือรับสิ่งสำคัญอย่าง เมอร์ฟีน จากเพื่อน ๆ มาแบ่งให้คนอื่น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าของเล็ก ๆ ก็กลายเป็นสิ่งมีค่ามากในสถานการณ์แบบนี้
ในขณะวนหาเครื่องมือและดูแลผู้บาดเจ็บ โรได้เดินผ่านหิมะจนหลงทางในหมอกหนาและเกือบเข้าไปถึงแนวหน้าศัตรูเอง ซึ่งทำให้เห็นศพทหารเยอรมันหลายศพ บางคนอาจถูกยิง บางคนอาจตายเพราะความหนาวจัด แต่โรก็รู้สึกหนักใจและเดินกลับไปยังเพื่อนร่วมรบของเขาอย่างเงียบ ๆ
ระหว่างที่โรเดินกลับมา เขาเห็น กัปตัน วินเทอร์ส ซึ่งกำลังโกนหนวดด้วยน้ำเย็นในกล่องกระสุน ทันใดนั้นวินเทอร์สเห็นทหารเยอรมันหลงทางใกล้ ๆ วินเทอร์สจึงสั่งให้ทหารคนนั้นยอมจำนนและค้นตัวเขา จนเจอผ้าพันแผล จึงส่งต่อให้โร เพราะที่หน่วยขาดแคลนอุปกรณ์แพทย์อย่างมาก
หลังจากนั้น วินเทอร์สและ นิกสัน พร้อมทหารยศสูงขึ้นไปพบผู้บังคับบัญชาที่สูงกว่า
พวกเขารายงานถึงสภาพที่ย่ำแย่ มีช่องว่างในแนวป้องกัน การโจมตีจากปืนใหญ่ของเยอรมนีที่แตกต่างออกไป และการขาดอาหาร เสื้อกันหนาว และอุปกรณ์แพทย์ทั้งหมด
คำตอบที่ได้คือ “ต้องยืนหยัดต่อไป แม้จะต้องเสียทุกอย่าง”
ในสนามรบ กองร้อยอีซี่ โดนโจมตีหลายครั้ง และมีผู้บาดเจ็บจำนวนมาก โร ต้องรีบวิ่งเข้าไปช่วยเหลือทั้งเพื่อนและศัตรูที่บาดเจ็บตามคูน้ำและหลุมซ่อนตัว เขาพยายามช่วยเหลือ โจ้ ทอย ที่ไม่มีรองเท้า ทำให้ ทอย เกิดอาการ “เท้าเน่า” เพราะความหนาวจัด โรพยายามช่วยเท่าที่มีโดยบอกให้เขาเคลื่อนไหวเพื่อให้เลือดหมุนเวียนได้ดีขึ้น และเขาไม่สามารถช่วย บิลล์ กวาร์เนียร์ ได้เมื่อเขามีการติดเชื้อทางเดินปัสสาวะ เพราะไม่มีเพนิซิลลินเลย
โรยังเข้าไปช่วยพาเพื่อนบาดเจ็บหลายคนไปยัง สถานพยาบาลที่ตั้งขึ้นในโบสถ์ของเมืองบาสโตญ ซึ่งตั้งขึ้นเพื่อช่วยเหลือทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ที่นั่นเขาได้พบกับพยาบาลเบลเยียมชื่อ เรนีย์ ซึ่งคอยช่วยเหลือผู้บาดเจ็บเช่นกัน ทั้งคู่ได้พูดคุยกันถึงความรู้สึกของการรักษาคนท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม เรนีย์แสดงให้เห็นว่าการช่วยชีวิตคนในสถานการณ์นี้ “เหมือนเป็นคำสาปมากกว่าจะเป็นพร” เพราะไม่มีใครช่วยทุกคนได้หมด
ในช่วงหนึ่งทั้งคู่พยายามช่วยทหารที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็ไม่สามารถช่วยให้รอดได้
เรนีย์รู้สึกผิดหวังและเศร้าอย่างสุดซึ้ง ก่อนจะให้ช็อกโกแลตแท่งหนึ่งแก่โรก่อนที่เขาจะกลับไปยังแนวหน้าอีกครั้ง
โรต้องอาสาไปกับทีมลาดตระเวนอีกครั้ง พวกเขาไปถึงบริเวณที่มีกองไม้ซ้อนกัน และถูกยิงทันที ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มคือ จอห์น จูเลียน ถูกยิงเข้าที่คออย่างรุนแรง
แม้เพื่อนพยายามช่วยลากเขาออกจากจุดยิง แต่การโจมตีของเยอรมันถี่จนทำให้พวกเขาต้องปล่อยให้เขาจมอยู่ตรงนั้น การได้เห็นเพื่อนถูกพรากชีวิตไปเช่นนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกท้อแท้ใจ โดยเฉพาะเพื่อนสนิทอย่าง เบบ เฮฟฟรอน
เช้าวันหนึ่ง หมอกเริ่มจางลง ทหารสหรัฐพยายาม หย่อนเสบียงผ่านทางเครื่องบิน แต่กลุ่มของกองร้อยอีซี่ เกือบถูกเครื่องบินเยอรมันโจมตีระหว่างที่กำลังทำภารกิจนี้อยู่ เยอรมนียังไม่ลดการโจมตี พวกเขาเคาะแนวป้องกันจนมีหลายคนบาดเจ็บมากขึ้น
วอลเตอร์ “สโมคกี้” กอร์ดอน ถูกยิงที่ไหล่โดยสไนเปอร์เยอรมัน กระสุนทะลุไปอีกด้านจนทำให้เขา เป็นอัมพาต ส่วน แฮร์รี เวลส์ ก็ถูกยิงเข้าที่ต้นขา
หลังการโจมตี โรหมดแรงจนแทบไม่ไหว วินเทอร์สสั่งให้โรย้อนกลับไปด้านหลังเพื่อรับอาหารร้อนและพักผ่อนเล็กน้อย โรพบ เบบ ที่อยู่ในหลุมซ่อนตัวและมอบช็อกโกแลตให้เขาเพื่อยกกำลังใจ เหตุการณ์เล็กน้อยนี้ทำให้เบบมีกำลังใจขึ้น ทั้งที่อากาศหนาวและสภาพรบยังคงเลวร้าย
ในช่วงหนึ่ง โรเผลอทำให้เบบได้รับบาดแผลที่มือด้วยการเดินไปเหยียบมือของเขา แต่โรใช้ผ้าพันแผลของ เรนีย์ ที่เขาพกติดตัวมาปฐมพยาบาลให้เบบ นี่เป็นช่วงที่โร เรียกเพื่อนร่วมรบอย่างใช้ชื่อเล่น เป็นครั้งแรก เบบหัวเราะทั้งที่หนาวเหน็บ พร้อมหัวเราะเพราะสำเนียงของโรเอง เป็นฉากที่แสดงความเป็นเพื่อนและความเป็นมนุษย์ท่ามกลางความโหดร้ายของสงคราม
⸻
สปอยตอนที่ 7 : จุดแตกหักของกองร้อยอีซี่
หลังจากที่กองร้อยอีซี่ ผ่านสมรภูมิ บาสโตญ มาได้ พวกเขายังไม่ได้พักใจเลย เพราะตอนนี้พวกเขาได้รับคำสั่งให้เดินหน้าต่ออีกครั้งเพื่อ ยึดเมืองฟอย ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแนวรบเดิม เป้าหมายคือการเก็บพื้นที่ที่ยังถูกเยอรมนียึดครองไว้ให้หมด และเปิดทางให้ฝ่ายสัมพันธมิตรเดินหน้าต่อไปในแนวเหนือของเบลเยียม แต่สิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือ การสู้รบที่หนักหน่วงและบั่นทอนกำลังใจของทหารทุกคน
ตอนนี้เรื่องเล่าเหตุการณ์ผ่านสายตาของ สารวัตรคาร์วูด ลิปตัน ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้คอยประคับประคองจิตใจของเหล่าทหาร แม้ว่าหน่วยจะยืนหยัดผ่านพายุหิมะและการยิงถล่มของศัตรูมาแล้ว แต่ความหนาว ความเลวร้ายจากสภาพแวดล้อม และ การสูญเสียเพื่อนร่วมรบหลายคน ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและกดดันมากขึ้นทุกที
เมื่อกองร้อยอีซี่ ถูกส่งไปยังแนวหน้าหน้าเมืองฟอย พวกเขายังอยู่ภายใต้การบัญชาการของ นายทหารนอร์แมน ไดค์ ซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาที่ไม่มีประสบการณ์รบจริง เขาปรากฏตัวน้อยมาก ไม่เคยร่วมรบกับลูกน้อง และมักหายไปในช่วงที่สถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด ทำให้ทหารส่วนใหญ่รู้สึกว่าการสู้รบครั้งนี้ไม่มีใครคอยนำทางอย่างมั่นใจ
เมื่อเริ่มการโจมตีเมืองฟอย ทหารกองร้อยอีซี่ ต้องวิ่งข้ามทุ่งโล่งโดยไม่มีที่กำบัง ซึ่งกลายเป็น เป้าตูมตีของฝ่ายศัตรู เสียงปืนใหญ่และการยิงของฝ่ายเยอรมันถาโถมใส่กลุ่มทหารอย่างรุนแรง ผลก็คือ ผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลายคนเสียขาและต้องถูกหามออกจากสนามรบ ซึ่งฉากนี้เป็นการแสดงให้เห็นถึง “ความจริงของสงคราม” ที่ไม่มีคำว่าเบาเลย
ท่ามกลางการยิงถล่มนั้น มีช่วงหนึ่งที่ โจ ทอย และบิล กัวร์แนร์ สองเพื่อนสนิทถูกกระสุนระเบิดจนขาทั้งสองแตกหักอย่างรุนแรง ขณะที่บิลพยายามช่วยดึงโจออกจากแนวกระสุน เหตุการณ์นี้ทำให้ นักสู้หลายคนถึงจุดล้มเหลวทางจิตใจ เพราะทุกคนรู้ดีว่าเพื่อนของพวกเขาอาจไม่ได้กลับบ้านอีกต่อไป
การโจมตีต่อเนื่องและการสูญเสียเพื่อนสนิททำให้ บัค คอมป์ตัน หนึ่งในนายทหารที่แข็งแกร่งที่สุดของกองร้อยอีซี่ เกิดอาการท้อถอย จากการเห็นเพื่อนของเขาทรมานและถูกพรากชีวิตไป เขาถูกส่งกลับจากแนวหน้าก่อนเพราะไม่สามารถอยู่ในสนามรบได้อีกต่อไป เหตุการณ์นี้เป็นช่วงเวลาที่แสดงให้เห็นชัดที่สุดว่า “ไม่มีใครปลอดภัยจากความทรงจำอันโหดร้ายของสงคราม”
เมื่อสถานการณ์รบย่ำแย่ถึงขีดสุด และกองร้อยอีซี่ ติดกับดักอยู่กลางทุ่งรบ ผู้บังคับบัญชาเดิมอย่างไดค์ เกือบล้มเหลวจนเสียโอกาสส่งกำลัง จนท้ายที่สุด วินเทอร์ส ต้องสั่งให้ รอนัลด์ สเปอร์ส มาช่วยรับหน้าที่แทน
สเปอร์สกระโจนเข้าไปในแนวศัตรูกลางการยิง เพื่อเข้าสมทบกับหน่วยพันธมิตร และ นำทหารกองร้อยอีซี่โจมตีต่ออย่างเด็ดขาด การกระทำนี้ทำให้เพื่อนร่วมรบกลับมามีกำลังใจและพร้อมลุยศัตรูต่ออีกครั้ง หลังจากเปลี่ยนแผนและเปลี่ยนผู้นำ กองร้อยอีซี่ สามารถบุกเข้ายึดเมืองฟอยได้สำเร็จ
ตอนนี้จบลงด้วยฉากที่กองร้อยอีซี่ ได้รับการพักชั่วคราวในโบสถ์ พวกเขานั่งฟังเสียงประสานเสียงเด็กธรรมดาในช่วงที่สงครามยังคงดำเนินอยู่ ลิปตันมองรายชื่อเพื่อนที่เหลืออยู่ จากกว่า หนึ่งร้อยสี่สิบห้าคน ตอนเริ่มสมรภูมิ บาสโตญ ตอนนี้เหลือเพียงประมาณ หกสิบสามคนเท่านั้น ตัวเลขนี้สะท้อนให้เห็นถึงราคาของสงครามจริง ๆ และความเหนื่อยล้าที่พวกเขาต้องแบกรับ
⸻
สปอยตอนที่ 8 : การลาดตระเวนครั้งสุดท้าย
ตอนนี้ชื่อว่า การลาดตระเวนครั้งสุดท้าย เรื่องพาเรามายัง เมืองฮาเกนาอู ในดินแดน Alsace ที่อยู่ใกล้กับเส้นรบของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงปลายปี ค.ศ. 1945 ซึ่งสงครามในยุโรปกำลังจะสิ้นสุดลง แต่กองร้อยอีซี่ ก็ยังต้องปฏิบัติภารกิจที่อันตรายอยู่เหมือนเดิม โดยคำสั่งให้พวกเขาทำการลาดตระเวนข้ามแม่น้ำเพื่อจับเชลยศัตรู มาให้ฝ่ายข่าวกรองได้สอบสวนข้อมูลสำคัญจากพวกเยอรมัน
เรื่องราวเปิดขึ้นเมื่อ พลทหารเดวิด เว็บสเตอร์ กลับมาที่หน่วยกองร้อยอีซี่ หลังจากพักรักษาตัวในโรงพยาบาลจากบาดเจ็บในเนเธอร์แลนด์ ซึ่งทำให้เขาพลาดการรบใหญ่ใน บาสโตญ และ ฟอย มาแล้วหลายเดือน
เมื่อเขาเดินกลับมาที่หน่วย ทหารที่อยู่ในกองร้อยอีซี่ มองเขาด้วยสายตาเย็นชาและไม่ค่อยอยากต้อนรับ เพราะหลายคนคิดว่าเว็บสเตอร์ “ไม่พยายามรีบกลับมา” และไม่ได้ทนผ่านความยากลำบากแบบเดียวกับคนอื่น
สถานการณ์นี้ทำให้เว็บสเตอร์รู้สึกเหมือนต้อง ทำให้ตนเองได้รับการยอมรับจากเพื่อนร่วมรบใหม่อีกครั้ง ไม่ใช่แค่สมาชิกเดิมของหน่วยที่เคารพกันอีกต่อไป
ไม่นานหลังจากเว็บสเตอร์กลับมา กองร้อยอีซี่ ได้รับคำสั่งให้จัด คณะลาดตระเวนประจำหน่วย จำนวนประมาณสิบห้าคน เพื่อข้ามฝั่งแม่น้ำไปยังแนวศัตรูในตอนกลางคืน และ จับเชลยศัตรู ที่อาจรู้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับกำลังทหารเยอรมัน
กลุ่มที่ถูกเลือกสำหรับการลาดตระเวนประกอบด้วยทหารเก่าที่ยังอยากพิสูจน์ตัวเอง และ นายทหารใหม่จากโรงเรียนทหารเวสต์พอยต์ ซึ่งยังไม่มีประสบการณ์รบจริงชื่อ ลือเตเนินต์โจนส์ ด้วย เว็บสเตอร์เองก็ได้รับเลือกเข้าสู่ทีมเช่นกัน แม้ว่าบางคนในหน่วยจะไม่ค่อยพอใจเขาเท่าไหร่ก็ตาม
ยามค่ำคืน กองร้อยอีซี่ ใช้เรือพองข้ามแม่น้ำไปยังฝั่งศัตรู แต่ขณะที่ทีมเริ่มข้าม มีหนึ่งในเรือพลิกคว่ำ ทำให้ทหารกลุ่มหนึ่งต้องว่ายกลับมาฝั่งเดิมก่อน
เมื่อไปถึงจุดหมาย ทีมของพวกเขายิงระเบิดเข้าใส่อาคารที่คาดว่ามีทหารเยอรมันซ่อนตัวอยู่ และหนึ่งในทหารชื่อ ยูจีน แจ็คสัน ได้ขว้างระเบิดเข้าไปก่อนเวลาที่เหมาะสม ทำให้ตัวระเบิดเองระเบิดในอาคารและ แจ็คสันได้รับบาดเจ็บรุนแรงที่ศีรษะและคอ
ที่เหลือพยายามบุกเข้าไป และสามารถ จับเชลยเยอรมันได้สามคน หนึ่งในนั้นได้รับบาดเจ็บ แต่ขณะถอยกลับฝั่งศัตรูก็ยิงโต้ตอบจนสถานการณ์ย่ำแย่ เว็บสเตอร์และคนอื่น ๆ ต้องรีบพาแจ็คสันและเชลยข้ามกลับฝั่ง แต่แจ็คสัน เสียชีวิตระหว่างการรักษาโดยหมอสนาม โร ซึ่งเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของทุกคนพอสมควร
หลังจากการลาดตระเวนจบลง มียอดผู้บาดเจ็บและหนึ่งคนที่เสียชีวิต ผู้บังคับบัญชาในระดับสูงอย่าง โคโลเนลซิงค์ ต้องการให้มี ลาดตระเวนครั้งที่สองในคืนถัดไป เพื่อจับเชลยเพิ่มขึ้น แต่ วินเทอร์ส ซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยกองร้อยอีซี่ในเวลานั้น ตระหนักว่าทหารของเขาเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด และการส่งพวกเขาออกไปอีกในสภาพนี้คือการเสี่ยงชีวิตโดยไม่จำเป็น เขาจึงตัดสินใจ เขียนรายงานเท็จ ว่าการลาดตระเวนครั้งที่สองล้มเหลวและไม่มีผล เพื่อให้ฝ่ายบัญชาการยกเลิกภารกิจครั้งนั้น แม้จะเป็นการหลอกลวงคำสั่งก็ตาม
การตัดสินใจนี้ถูกมองว่าเป็นการ ปกป้องชีวิตเพื่อนร่วมรบ มากกว่าการทำตามคำสั่งที่อาจนำไปสู่ความสูญเสียหลายชีวิต
⸻
สปอยตอนที่ 9 : ทำไมเราต้องสู้
ในตอนนี้ กองร้อยอีซี่เดินทางเข้าสู่เยอรมนีในช่วงปลายสงครามยุโรป สงครามใกล้จะจบ แต่ทหารหลายคนเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองถึงเหตุผลที่พวกเขาสู้มาตลอดหลายปี และความจริงที่ว่าแม้ว่าศัตรูจะพ่ายแพ้ แต่สิ่งที่พวกเขากำลังจะพบจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล
เรื่องเริ่มจากภาพ กองร้อยอีซี่ เดินทางในเมืองเยอรมันที่พังทลาย ชาวบ้านท้องถิ่นกำลังเคลียร์ซากอาคาร และมีกลุ่มนักดนตรีท้องถิ่นเล่นดนตรีคลาสสิกในบรรยากาศที่เงียบงันและเศร้า ทหารอเมริกันหลายคนนั่งฟังและคิดถึงชัยชนะที่ใกล้เข้ามา แต่ความรู้สึกก็ไม่ใช่แค่ดีใจล้วน ๆ
หลุยส์ นิกสัน เพื่อนสนิทของ ริชาร์ด วินเทอร์ส กำลังมีปัญหาส่วนตัวหนัก เขายังหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่เขาต้องกระโดดร่มร่วมกับหน่วยอื่นและการตายของทหารคนนั้น แม้เพื่อน ๆ เริ่มลุ้นว่าจะได้กลับบ้าน แต่นิกสันกลับจมอยู่กับการดื่มหนักและความเศร้าเรื่องครอบครัว
ทหารบางคนแสดงอาการไม่พอใจ เช่น เดวิด เวบบ์สเตอร์ ที่ตะโกนใส่กองทหารเยอรมันยอมจำนน และ แฟรงค์ เพอร์คอนเต กับ แพทริค โอคีฟ ก็มีความคิดเห็นต่างกันอย่างชัดเจนเกี่ยวกับสงครามและบทบาทของตนเอง ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าแม้ศัตรูใกล้พ่ายแพ้แล้ว แต่กำลังใจในหน่วยก็ยังไม่เข้มแข็งเหมือนเดิม
ระหว่างลาดตระเวนใกล้เมือง แลนด์สเบิร์ก ทหารกองร้อยอีซี่ ได้แก่ จอร์จ ลูซ, เดนเวอร์ แรนเดลแมน, แฟรงค์ เพอร์คอนเต และ โอคีฟ พบสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด พวกเขาเดินผ่านแนวป่าที่ดูสงบ แต่แล้วก็พบ ค่ายกักกันแรงงานที่ถูกทิ้งโจ่งแจ้ง โดยมีผู้คนผอมโซและกำลังเจ็บป่วยอยู่ภายใน พวกลูกน้องตกใจมากเมื่อเห็นร่างผู้คนที่ใกล้ตาย หลายคนดูแทบไม่เหลือแรงเดินเองได้ และมีศพจำนวนมากอยู่ทั่วพื้นที่
ข่าวนี้ถูกส่งกลับไปหาวินเทอร์สและนิกสัน เมื่อทั้งสองมาถึง พวกเขาเห็นภาพที่น่าสะเทือนใจยิ่งกว่าเดิม ผู้คนในค่ายถูกทารุณจนเกือบหมดสติ มีทั้งชาวยิว โปล และยิปซี ที่ถูกเยอรมนีจัดให้อยู่ในกลุ่ม “ไม่พึงประสงค์” และถูกบังคับใช้แรงงานจนร่างกายทรุดโทรม บางคนถูกปล่อยให้ตาย บางคนถูกยิงโดยทหารเยอรมันก่อนที่ผู้คุมจะหนีไป เพราะกระสุนหมดแล้ว
ภาพที่ต้องจารึกไว้ในใจคือ ศพในรางรถไฟซึ่งถูกเปิดและพบว่ามีร่างกองอยู่แน่น ความจริงของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ทำให้ทหารกองร้อยอีซี่ ที่เคยต่อสู้มานาน ถึงกับนิ่งงัน
การได้เห็นภาพความโหดร้ายเช่นนี้ทำให้ทหารที่เหนื่อยล้าจากการต่อสู้หลายปี ตั้งคำถามถึงเหตุผลที่พวกเขาต้องสู้มาตลอด บางคนเริ่มคิดว่าทำไมพวกเขายังต้องแบกอาวุธต่อไป ในเมื่อศัตรูแทบยอมแพ้แล้ว จนกระทั่งเหตุการณ์ที่ค่ายแรงงานช่วยชี้ให้เห็นว่าชัยชนะที่แท้จริงไม่ใช่แค่การยึดอาณาเขต แต่คือการ ปลดปล่อยผู้คนที่ถูกกดขี่และทำให้โลกปลอดภัยจากอาชญากรรมมนุษยชาติ
นี่คือจุดที่หลายคนเข้าใจอย่างชัดเจนว่า นี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่พวกเขาต้องสู้ เพื่อหยุดการทำลายชีวิตมนุษย์และขจัดความโหดร้ายนี้ให้หมดสิ้น
เมื่อกองร้อยอีซี่ ไปหาซื้ออาหารและน้ำช่วยผู้รอดชีวิต พวกเขาพบว่าชาวบ้านบางคนไม่ยอมรับความจริงของค่าย ผู้ประกอบการร้านขนมปังปฏิเสธที่จะให้ของ จนเวบบ์สเตอร์ต้องชี้ปืนขู่เพื่อให้เขาเข้าใจถึงความสำคัญของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น ความขัดแย้งนี้สะท้อนว่าบางคนในเยอรมนียัง ปฏิเสธหรือเพิกเฉยต่ออาชญากรรมที่เกิดขึ้นในประเทศของตนเอง
แต่สำหรับทหาร กองร้อยอีซี่ นี่ทำให้พวกเขายิ่งรู้สึกหนักแน่นยิ่งขึ้นว่าเหตุผลที่พวกเขาสู้มาตั้งแต่ต้นนั้นมีความหมายมากกว่าแค่การทำตามคำสั่ง
ท้ายที่สุด นิกสันประกาศข่าวที่สำคัญให้หน่วยฟัง คือ ฮิตเลอร์ฆ่าตัวตายแล้ว แต่สงครามยังไม่จบลงอย่างสมบูรณ์ กองร้อยอีซี่ ได้รับคำสั่งให้เดินทางไป เป้าหมายสุดท้าย ที่รังนกอินทรี ของฮิตเลอร์บนยอดภูเขาเบอร์ชเทสกาเดน
นี่คือสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดสงคราม แต่ก่อนจะถึงจุดนั้น พวกเขาต้องพบกับความจริงอันโหดร้ายมากมายที่ทำให้พวกเขารู้ว่า “ทำไมพวกเขาต้องสู้” อย่างแท้จริง
⸻
สปอยตอนที่ 10 : คะแนน (Points)
ตอนนี้คือ ตอนสุดท้ายของซีรีส์ เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อ สงครามในยุโรปใกล้จะจบลงจริง ๆ
ฝ่ายสัมพันธมิตรเดินหน้าจนถึงแอลป์ในออสเตรีย และ กองร้อยอีซี่ ได้รับคำสั่งให้ยึดพื้นที่ซึ่งเคยเป็นฐานสำคัญของผู้นำฝ่ายนาซี ที่คนเรียกกันว่า รังนกอินทรี บนภูเขาเบอร์ชเทสกาเดน ซึ่งเป็นสถานที่ของผู้บัญชาการระดับสูงในอดีต แต่ในตอนนี้พวกเขาไม่พบการต่อต้านใด ๆ เพราะศัตรูยอมแพ้ไปแล้ว
พวกเขาเข้าสู่รังนกอินทรีท่ามกลางภูมิประเทศสวยงามของเทือกเขาแอลป์ และได้ข่าวว่า เยอรมนียอมจำนนอย่างเป็นทางการ ทำให้สงครามในยุโรปจบลงจริง ๆ แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ทหารหลายคนยังไม่กลับบ้านได้ทันที นั่นคือ ระบบ “คะแนน” (points) ซึ่งเป็นระบบที่ใช้ในการตัดสินว่าใคร “มีสิทธิ์กลับบ้านก่อน”
คะแนนจะได้จากระยะเวลารับใช้ ระยะเวลาที่อยู่ในสนามรบ และเหรียญที่ได้รับจากการสู้รบต่าง ๆ ซึ่งผู้ที่มีคะแนนครบตามกำหนดสามารถเดินทางกลับสหรัฐอเมริกาได้ก่อนคนอื่น ๆ
ในขณะที่บางคนพอมีคะแนนครบแล้วและเตรียมตัวกลับบ้าน ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ถึงเกณฑ์ ทำให้ทหารหลายคนกลับรู้สึก ไม่แน่ใจและกังวล เพราะสงครามอาจจบแล้ว แต่ชีวิตของพวกเขายัง “ติดอยู่ในระหว่างทาง”
เพราะสงครามยุโรปจบแล้ว จึงมีช่วงเวลาที่กองร้อยอีซี่ ได้พักผ่อนบ้าง พวกเขาได้ดื่มเหล้าจำนวนมากที่พบในเซลล่าไวน์ส่วนตัวของนักนาซีระดับสูง และบางคนก็เริ่มเฉลิมฉลองแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่สภาพจิตใจของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน บางคนยังรู้สึกโล่งใจและสุขใจที่ได้อยู่ร่วมกัน หลังจากผ่านความลำบากมาด้วยกันนานหลายปี แต่บางคนกลับยังคงสะสมความวิตกและความเศร้าจากเหตุการณ์ก่อนหน้าในสงคราม
แม้ว่าศัตรูจะไม่มีอยู่แล้ว ความตึงเครียดก็ยังคงอยู่กับพวกเขา เพราะมีคนบางคนที่ยังไม่ผ่านกระบวนการกลับบ้าน และยังมีทหารหน้าใหม่ที่เข้ามาแทนกำลังเดิมที่กลับไม่ได้ โดยเฉพาะทหารที่มียศและหน้าที่เข้ามาในช่วงท้ายของสงคราม เรื่องราวยิ่งตึงเครียดขึ้นเมื่อ ทหารใหม่ที่เมาเหล้าใช้ปืนยิงใส่เจ้าหน้าที่อังกฤษและเยอรมัน จนเสียชีวิตและบาดเจ็บ ซึ่งสร้างเหตุการณ์วุ่นวายและทำให้เพื่อนร่วมรบต้องเข้ามาควบคุมสถานการณ์
ช่วงหนึ่งมีฉากที่ ลีบกอตต์กับเว็บสเตอร์ และซิสค์ เข้าไปเผชิญหน้ากับอดีตนายทหารเยอรมันที่เคยดูแลค่ายแรงงานเมื่อไม่นานมานี้ ลีบกอตต์สงสัยว่านายทหารคนนั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทรมานและการกดขี่ผู้คนในค่าย เขาจึงสอบถามและทะเลาะด้วยความโกรธ ก่อนจะยิงใส่คอของผู้ต้องสงสัย เหตุการณ์นี้เป็นภาพที่สะเทือนใจและแสดงให้เห็นว่าความเกลียดชังและบาดแผลจากสงครามยังไม่หายไปง่าย ๆ
เมื่อสถานการณ์เริ่มสงบลง กองร้อยอีซี่ได้เข้าร่วมพิธียอมแพ้อย่างเป็นทางการของกองทัพเยอรมัน มีฉากที่อดีตผู้บังคับบัญชาระดับท้องถิ่น เช่น โซเบล เดินผ่านมา แต่ไม่ได้คำนับ
จนวินเทอร์สต้องเรียกให้เขากลับและกล่าวว่า “เราคำนับยศ ไม่ได้คำนับตัวบุคคล” ซึ่งเป็นฉากที่สะท้อนความเคารพต่อหน้าที่และบทบาทมากกว่าความรู้สึกส่วนตัว
จากนั้นมีการพูดคุยกับผู้บัญชาการเยอรมันที่ได้รับแต่งตั้งใหม่ ซึ่งได้กล่าวกับทหาร กองร้อยอีซี่ ถึงการยอมแพ้อย่างเป็นทางการ โดยมี ลีบกอตต์ เป็นผู้แปลให้พวกเขาฟัง
และบทสนทนานั้นช่วยทำให้ทุกคนเข้าใจว่า “สงครามในยุโรปได้สิ้นสุดลงจริง ๆ แล้ว”
ในส่วนท้ายของตอนนี้ วินเทอร์สเริ่มเล่าเรื่องราวในอนาคตของเพื่อนร่วมรบแต่ละคน เขาเล่าว่าใครไปทำอะไรหลังสงคราม เช่น
• คนหนึ่งกลายเป็นอัยการและชนะคดีสำคัญ
• คนหนึ่งเขียนหนังสือและหายตัวในมหาสมุทร
• บางคนกลับไปทำงานธรรมดา
• บางคนยังอยู่ในกองทัพต่อไป
• และบางคนตั้งครอบครัวและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข
บทบรรยายนี่ช่วยให้ผู้ชมเห็นว่าแม้พวกเขาจะผ่านสงครามมาอย่างโหดร้าย แต่ชีวิตทุกคนก็เดินทางต่อไปในแบบของตนเอง
ตอนสุดท้ายจบลงด้วยภาพ ทหารกองร้อยอีซี่ เล่นเบสบอลร่วมกันในฉากที่สดใสกลางภูมิประเทศสวยงาม เป็นสัญลักษณ์ว่าสงครามสิ้นสุดลงจริง และแม้ว่าบาดแผลจากประสบการณ์ทั้งหมดจะไม่หายไปง่าย ๆ แต่พวกเขาก็ได้กลับมาใช้ชีวิตที่เคยหยุดลงเมื่อสงครามเริ่มขึ้นอย่างช้า ๆ อีกครั้ง
⸻
ทั้งหมดนี้ทำให้บทสรุปของ Band of Brothers
เป็นมากกว่า “จบสงคราม” แต่เป็น “การเริ่มต้นชีวิตใหม่” ของผู้ชายที่เคยผ่านความตายมาด้วยกัน
